Pornopoes

Hoewel ik niet in een grot, dan wel achter een rots heb gewoond de laatste jaren, is vandaag pas de dag geweest waarop ik de documentaire 'Beperkt Houdbaar' van Sunny Bergman heb gezien. Ik verwachtte veel, maar wat ik nu heb gezien vond ik eigenlijk heel schokkend.

Wat de botox, de facelift, de borstvergroting (of verkleining), de S-lift, de buikwandcorrectie, de brazilian butt-augmentation (in het Nederlands simpelweg de kontvergroting) en alle andere cosmetische chirurgische ingrepen betreft zeg ik: vooral doen als je daar behoefte aan hebt. Als je je druk maakt om je imperfecte achterwerk, je zwabberende kipfilets (daar bedoel ik die wiebelende bovenarmkwabjes mee) en je iets te enthousiast meebewegende voorgevel, ga vooral naar de plastisch chirurg om er wat aan te laten doen. Waar ik van schrok was de, wat mij betreft vrouwonterende, vagina verminking.

In de documentaire wordt gesproken met een vijftien jarig meisje. Zij heeft op internet allerlei pornopoezen bestudeerd en is erachter gekomen dat haar vagina er niet normaal uitziet. Wat namelijk het geval is... haar kleine schaamlippen zijn niet geheel verstopt tussen haar grote schaamlippen. Ze voelt zich dan ook niet op haar gemak als ze “met haar vriendje is”. En dus heeft haar moeder haar meegenomen naar een plastisch chirurg, zo'n type dat zelfs Gisele Bundchen een minderwaardigheidscomplex zou kunnen aanpraten. Deze chirurg werpt een blik op de vijftienjarige vagina en is het inderdaad eens met deze vrouw-in-wording. Er is absoluut sprake van een 'abnormale vagina'. Het zal je maar gezegd worden.

Eigenlijk had de moeder op dat moment haar dochter naar buiten moeten sleuren en een ijsje voor haar moeten kopen. Maar nee, deze moeder ging zelfs zo ver dat ze het een 'aandoening' noemde. Ze was zelfs verbaasd over het feit dat de verzekering deze, volgens haar zeer medisch noodzakelijk, ingreep niet vergoedde!

Punt is, dit meisje heeft dus nog nooit een normale vagina gezien. Ze neemt een voorbeeld aan de Playboy poesjes die ze op internet ziet. Haarloze, liploze, en zelfs gefotoshopte pornopoezen. En dat meisje dacht blijkbaar: doe mij ook zo'n poes. En haar moeder zegt dan: 'Natuurlijk schat, doen we. Gaan we lekker je kleine schaamlippen laten weglaseren door Dokter Klootzak en dan kun je daarna door het leven gaan als karakterloze en vooral ook nietszeggende pornopoes.”

Ik zeg: hulde aan alle poezen, maar de pornopoes laat ik aan me voorbij gaan.

bijten mag niet

Ik moet vaak tegen mijn kinderen zeggen dat ze niet mogen bijten, slaan, schoppen, slopen en smijten. De peuter snapt dat redelijk, maar vergeet het wel weer snel. De dreumes kijkt me aan met grote ogen en zet het dan op een krijzen.

Ik weet dat kinderen dingen leren door te herhalen en dat je derhalve niet kan verwachten dat ze onthouden wat je zegt. Je moet minstens 100 keer herhalen wat je zegt en dan bestaat de mogelijkheid dat ze het begrijpen. En dan denk je dat je op de goede weg bent, maar niets is minder waar....

Dat ze begrijpen wat je zegt betekent namelijk niet dat ze DOEN wat je zegt, dan wel NIET DOEN wat je verbiedt. Op één of andere manier hebben kinderen gewoon geen rem. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat ze overal tegenaan lopen, maar dat terzijde. Ik bedoel hier een mentale rem. Ze zeggen niet tegen zichzelf; dit mocht niet van mama, laat ik hiermee stoppen. Volgens mij gaat er in het hoofd van een peuter/kleuter ongeveer het volgende om:

O leuk, ik zie dat mama een schaar op het aanrecht heeft laten liggen. Wat had ze daar nou ook alweer over gezegd? Pfffff, nou dat weet ik echt niet meer hoor. Ik ga die schaar gewoon even pakken om er eens goed naar te kijken. Wat doet mama altijd met die schaar? Dingetjes knippen toch? Dat kan ik ook. Mama knipt ook wel eens mijn haar. Hmmm, dat lijkt mij ook leuk. Knip, knip, knip. Wat mooi!!!!! Ik ga nog meer knippen. Plantjes. Die kan ik vast ook knippen. Dan ga ik ze heeeeeel mooi maken. Knip, knip, knip. Oooohhhh, mijn broek is veel te lang, daar ga ik ook een stukje in knippen. Knip, knip, knip.

Tegen de tijd dat je de kamer weer binnenkomt is de pony van je peuter veranderd in een soort driehoek die naar de neus wijst, je plantjes lijken klaar voor de groene bak en de stoere broek is een paar gaten rijker. En als je dan tegen je kind zegt dat ze toch WEET dat ze niet met de schaar mag spelen is de reactie: ja, maar jij mag de schaar niet op het aanrecht laten liggen. Kijk, dat onthouden ze dan weer wel.

Nu ik nog.  

waarom?????

Soms vraag ik me echt af waarom ik de dingen doe die ik doe. Ik vraag me overigens ook wel af waarom anderen de dingen doen die ze doen. En bijna nooit weet ik het antwoord. Een voorbeeld; ik eet een zak chips. Waarom doe ik dat? Heb ik honger? Nee, dat zal het hoogstwaarschijnlijk niet zijn. Voel ik me ongeliefd, onbemind, onbehagelijk, leeg, nutteloos, radeloos, dik, dun, mager? Nee, ook niet echt. Of tenminste, ik denk het niet.

Maar ik hoor en lees vaak dat als je eet terwijl je geen honger hebt, er dan sprake moet zijn van ofwel een psychische stoornis ofwel een grote ontevredenheid met het leven dat je leidt. Daar zit je dan met je zak chips. Eigenlijk vind ik chips gewoon lekker, en dan vooral dorrito's. Toch ben ik erover gaan nadenken. Ik kijk graag naar Dr. Phil en die zegt dat je alleen de dingen doet waar je wat voor terug krijgt. Dus er moest een grondige analyse komen over mijn chipsgebruik (danwel misbruik, ik stond op het punt daarachter te komen).

Wanneer eet ik chips? Meestal 's avonds als ik lekker op de bank zit en een vreselijk interessant televisieprogramma aan het kijken ben.

Maakt chips me blij? Ja, als het goed smaakt maakt chips mij blij. Als de zak na het vorige gebruik niet goed is afgesloten en de chips dus niet meer kraakt, dan maakt chips mij niet blij. Degene die die zak niet goed heeft dichtgedaan (ik zou dat zelf uiteraard nooit verkeerd doen...) maakt mij overigens ook niet blij.

Ben je zonder chips dan verdrietig, boos of andersinds ontevreden? Niet echt...

Zou je je een leven kunnen voorstellen zonder chips? Nee, behalve als ik naar Malawi verhuis. Maar dat kan ik me ook niet voorstellen. Nee dus.

Zou je afkickverschijnselen krijgen als je een week geen chips mag eten? Ik zou waarschijnlijk geen zweetaanvallen en slapeloze nachten hebben. Afkickverschijnselen zijn dus niet aan de orde.

En zo ging het maar door. Ook na grondige analyse kwam er niet uit. Waarschijnlijk eet ik dus gewoon chips omdat ik dat lekker vind en wat ik ervoor terugkrijg.... een dikke kont misschien.

 

Lees verder...

moeder de vrouw

Eén van de moeilijkste zaken van het moederschap is om niet te vergeten dat je ook vrouw bent. Zodra je je eerste kind gebaard hebt ben je geneigd om alleen nog maar in dienst te staan van je kind.

Niet zo vreemd natuurlijk. Je hebt 9 hele lange maanden een kind in je buik gedragen gevolgd door hele lange en vooral ook pijnlijke werping. En dan heb je opeens een echte baby. Niet zo'n baby met een uitknopje. En ook al niet een baby waar je de batterijen uit kan halen. Nee, het betreft hier een baby met een zeer uitgebreide gebruiksaanwijzing. Alleen is het zo jammer dat deze er niet bij geleverd wordt. Het zou makkelijk kunnen. Als je een baby kan baren dan past een gebruiksaanwijzing volgens mij ook wel. Maar goed. In Nederland krijg je dus een handleiding in de vorm van een kraamhulp. Zij weet alles of doet in ieder geval heel goed alsof. En jij gelooft dan ook alles wat ze zegt.

Als zij zegt dat het een goed idee is om 4 dagen na de bevalling een wandelingetje te maken, dan knik je braaf en ga je wandelen. Dat je er dan na 3 stappen achter komt dat lopen met een gapend gat tussen je benen waar de hechtingen tussenuit bungelen, niet zo heel fijn is, mag de pret niet drukken.

En zo kom je erachter dat je je lijf dus helemaal niet meteen terug krijgt nadat je geworpen hebt. Helemaal niet zelfs. Er moet namelijk borstvoeding gegeven worden. Dat hoort. Dat staat in het Wetboek van Verantwoord Moederschap. Wil je geen borstvoeding geven (gewoon omdat je wel andere dingen te doen hebt): JAMMER. Want borstvoeding zal je geven, het moet van de verloskundige, van de kraamhulp, van de wijkverpleegkundige en ook nog van allerlei andere moeders. Dat jij dan doodongelukkig zit te wezen geeft eigenlijk niet, want je doet wat het beste is voor je kind.

Dus niet alleen heb je een kapotte onderbouw, nee, ook je uitbouw is in bruikleen. En zo komt het dus dat je als vrouw (voornamelijk als sexueel wezen) aftakelt. Je vergeet het gewoon. Je gaat 's avonds in bed liggen en smeekt onze lieve heer (waar je voorheen nooit mee sprak, maar die nu opeens een steun en toeverlaat blijkt te zijn) om je alstublieft een hele nacht te laten slapen. Dit gebeurt natuurlijk niet.

Je smeekt je man of hij alstublieft niet aan je gaat zitten. Nu niet, morgen niet en waarschijnlijk de komende weken ook niet. Het idee alleen al maakt dat je hechtingen zich nog even wat extra vastzetten in je onderbouw. En ook al ziet de uitbouw er nu natuurlijk heel mooi uit en vindt je man het bijna onmogelijk om daar vanaf te blijven zal het toch bij kijken blijven. Nee, het moederschap is funest voor je vrouwelijkheid.

Als er dan na een aantal maanden stiekem een beetje vrouw uit de moeder tevoorschijn komt, dan zal je het altijd zien. Staat er een aantal weken na de terugkomst van je vrouwlijkheid weer een plus op je Clear Blue.... 

fabel vs feit

Fabel:

Moeders zijn alleskunners. Multitaskers. Moeders staan elke ochtend vrolijk en uitgerust op om hun kroost te voorzien van een schone luier, een lekker verantwoorde bruine boterham met kaas en niet te vergeten een gezond bekertje melk. Het kroost weet dat mama de allerliefste moeder is die er bestaat en behandeld haar dan ook zo. Het kroost maakt mooie tekeningetjes en schilderijtjes, eet altijd het voorgeschotelde 3 gangenmenu op en zeurt nooit (maar dan ook echt nooit) om een toetje. Het kroost zeurt überhaubt nooit.
Het kroost gaat netjes en zonder driftbui in de autozitjes zitten en doet uiteraard ook niet moeilijk als de riem dicht gaat. Ze zijn namelijk op de hoogte van de gevaren die de (on)bebouwde kom met zich meebrengt. Ze zingen vrolijke liedjes en vinden het leuk om naar radio 538 te luisteren.
Als mama even geen zin heeft in de verzorging van de kindjes en gewoon een sigaretje wil roken en een kopje koffie wil drinken, zijn de kindjes uiterst begripvol over en gaan ze rustig naar zeer verantwoorde televisieprogramma's kijken.
Als de dag is afgelopen dan gaat het kroost zonder morren in bad, poetsen ze de tandjes en willen ze heeeeeeel graag lekker naar bed om vervolgens 12 uur achtereen te slapen.

Feit:
Moeders zijn moe. Moeders voelen zich nooit (maar dan ook echt nooit) uitgerust en vrolijk zijn ze ook al niet. Of in ieder geval niet de hele dag. Moeders vinden de eerste luier van de dag over het algemeen het smerigst (een kind met poep van top tot teen heeft toch niet echt de hoge schattigheidsfactor die ze beloofd hadden).
Moeders hebben geen zin of geen tijd om een verantwoord ontbijt te maken en dus wordt er een pakje appelsap aan de peuter overhandigd en krijgt de dreumes een fles opvolgmelk voor kinderen tot 12 maanden. De dreumes heeft deze leeftijd ruimschoots achter zich gelaten, maar sabbelt het flesje (bij gebrek aan een boterham met kaas) toch leeg.
Het kroost maakt mooie tekeningen en schilderijtjes; op de muur, de tafel en alle andere onderdelen van het huis die hier niet voor bedoeld zijn.
Het kroost eet nooit wat je ze voorschotelt, ze maken er zelfs hun hobby van om er zoveel mogelijk van door het huis te smijten. Op deze manier kom je echter wel achter welke voedingsmiddelen het beste aan de muur blijven plakken. Aardappelpurree is m.i. de winnaar. Na het niet-eten wil het kroost wel een toetje en krijgen ze het niet, dan pakken ze het wel. Zeuren is de allerfavorietste bezigheid van kleine kinderen. Gevolgd door heel hard gillen, huilen en smijten.
De auto is een hel, als je na 3 kwartier het kroost in de autozitjes hebt weten te duwen, ben je eigenlijk al vergeten waar je heen wilde. Aangezien het zoveel tijd en energie heeft gekost om ze erin te krijgen, besluit je om toch maar te gaan. Zodra de motor gestart is komt het moment waar je de hele dag al met tegenzin naar uitkeek: mama, ik wil K3!!!!!!!!

Als mama na een aantal uren non-stop "verzorging" van het kroost toe is aan een welverdiende rustpauze, krijgt het kroost het altijd voor elkaar om precies dan van de bank af te flikkeren en zich dusdanig te bezeren, dat het niet te negeren is (hoe graag je het ook wilt en hoe hard je het ook probeert).
Aan het eind van de dag begint dan de zeurterreur in volle hevigheid: ik wil niet in bad, ik wil niet tandenpoetsen, ik wil niet naar bed, IK BEN NIET MOE!!!!!

Mama wel.